Blog

Tata z Amelką obierają ziemniaki na frytki.
Tata: „A z czym zjemy te frytki?”
Amelka: „Może z ziemniaczkami, skoro już je obieramy?”
Patryk: „A może posolimy? Ale nie solą tylko cukrem. Bo solą soliliśmy przed tym dniem”

W poniedziałek „zaliczyliśmy” pierwszą wizytę w przychodni. Celem kontroli wagi oraz ogólnego stanu Kostka. Konstanty po dwóch tygodniach od ostatniego ważenia przybrał na wadze 530 g i tym sposobem waży (czy raczej ważył w poniedziałek) 3080g. 🙂
Pozostała część kontroli też wypadła pomyślnie, pani doktor nie miała żadnych zastrzeżeń 🙂
Krótko mówiąc – zdrowy chłop, na maminym mleku rośnie jak należy i oby tak dalej 🙂

Dzieci głaszczą, przytulają, całują  Kostka.
Amelka: „Hmmm… jak pachnie. Jak róża…”
Patryk: wącha podejrzliwie i ocenia: „Jak oliwa.”

Jeśli ktoś z Was przypadkiem żyje  w przekonaniu,że niemowlaki w kąpieli płaczą to proponuję zmianę zdania 😉
Konstanty w kąpieli zachowuje się tak:

Idziemy sobie z dziećmi spacerkiem do babci Danusi. Jako że młodzież niezbyt się spieszyła zasugerowałem drobne wyścigi. Z początku biegli równie szybko, jednak Patryk w pewnym momencie zaczął zdobywać przewagę. Jak tylko Amelka to zauważyła zatrzymała się i tonem godnym księżniczki powiedziała:
„Tato! Ale ja się przecież nie wyspałam”

Dziś młody człowiek odbył swoje pierwsze spacery. Można by wręcz rzec, że odbył jedną większą wyprawę oraz mniejszy spacerek.
W ramach wielkiej wyprawy wybraliśmy się wózkiem (oraz komunikacja miejską) do przychodni (celem zarejestrowania tam Kostka) oraz po starsze rodzeństwo do przedszkola.
Pierwsza część wyprawy spotkała się ze zdecydowanym buntem najmłodszego uczestnika, ale po dodatkowym dokarmieniu w przychodni Kostek uznał,że może już zachować spokój i resztę trasy przeleżał spokojnie – częściowo śpiąc, a częściowo podglądając jednym okiem 😉
Po powrocie do domu i stosownym odpoczynku (połączonym, rzecz jasna, z kolejnym jedzeniem 😉 ) tata wyciągnął chustę zapakował najmłodszego syna i zabrał do pobliskiego sklepu (a zarazem swojego miejsca pracy). Wrócili bardzo zadowoleni obydwaj 🙂

Jak widać po lewej stronie, bierzemy udział w konkursie na blog roku 2010. Zachęcamy zarówno naszych stałych czytelników jak i tych którzy dopiero tu trafili do oddania głosu na naszego bloga 🙂

Dziękujemy za każdy głos 🙂

Sms od Patryka do mamy (kiedy mama z Kostkiem byli jeszcze w szpitalu):
„Patryk:
Kostku, kocham Cie i zawsze będę Cie kochał.
Mamo, kocham Cie i nigdy nie przestane.”
 Mama w szpitalu oczywiście popłakała się ze wzruszenia 😉

Patryk usiłuje słuchać bajki, Kostek płacze.
Patryk: „Cicho. Cicho!”
Tata: „To tak nie działa. Jak powiesz Kostkowi,że ma byc cicho to nie znaczy,że przestanie płakać”
Patryk (do mamy): „Przyłóż go do piersi”
Mama: „Tylko mu zmienię pieluchę, ok?”
P: „Tak”
 Kostek ucichł.
P: „Już? Przyłożyłaś?”

Babcia Danusia żeby nieco odciążyć nas zrobiła dla nas pierogi z serkiem. Dzieci w pierwszej chwili uznały że jeść nie będą, jednak jak pierożki zaczęły się smażyć na patelni Patryk powiedział:
 Ale pysznie pachnie!
Chyba skosztuję.

Dzieci na widok najmłodszego brata:
Amelka: Kocham Kostka najbardziej z całej rodziny dlatego że jest najmniejszy.
Patryk: Zakocham się w Kostku tak jak jak mąż z żoną.

Kopciuszek to tak jakby kopał ciągle kapciuszkiem. (Amelka)

Wczoraj Kostek zaliczył swoja pierwszą kąpiel 🙂
Tata przygotował wodę, zamoczył młodego człowieka i… Kostek bardzo zadowolony pływał sobie machając rączkami i nogami 🙂 Zdecydowanie pokazał,że nie wszystkie maluszki w pierwszej kąpieli krzyczą wyrażając niezadowolenie 😉
Mniej szczęśliwy był kiedy został wyjęty z kąpieli, ale po wytarciu, tradycyjnym obsiusianiu ręcznika i ubraniu uznał,że nie jest źle 🙂

W końcu udało nam się wrócić do domu 🙂 Poranny obchód zaakceptował stan zdrowia i „zażółcenia” skóry oraz zlecił badanie słuchu. Ponieważ wszystkie wyniki były w porządku pozwolono Kostkowi i mamie wyjść ze szpitala. Teraz będą dochodzić do siebie w normalniejszych warunkach 🙂
Zgodnie z obietnicą daną rodzeństwu malucha odebrałem ich z przedszkola zaraz po przywiezieniu mamusi i braciszka do domu. Jak tylko go zobaczyli zaczęli oglądać, przytulać, całować i „męczyć” na inne sposoby 😉

Amelka pożyczyła mamie na czas pobytu w szpitalu pluszowego pieska żeby nie było jej smutno… Kostek również korzystał z tego „pocieszacza” 🙂

Dzieci oglądają książkę z mitami…
Amelka: „To jest puszka pandory. Ona była ciekawa co jest w środku i jak ją otworzyła to zobaczyła,że nic tam nie ma…  I tak powstały zarazki”
   Chwile potem Patryk literuje: „E. U. R…. Europa. Europa?”
Mama: „Tak, bardzo ładnie przeczytałeś”
Ale musiał oczywiście odejść od Amelki i przybiec z książką do mamy upewnić się jeszcze ze 3 razy,że dobrze przeczytał 😉

Amelka (szeptem do Patryka): „A teraz cicho bądź, bo nas dziennikarze obsmarują”*
Patryk: „Jaki kot?
A: „Jaki kot?! Dziennikarze nas obsmarują”
P: „Masłem?”
    *Tekst o dziennikarzach pochodzi z audiobooka p.t. „Kłopoty komendanta Roka”